PLAGE PUBLIQUE

In de paasvakantie waren we er niet in geslaagd om weg te geraken uit Port au Prince, tot Dirk en zijn vriendin Faha ons uitnodigden om op pasen naar de plage publique te gaan. 

In Port au Prince zelf is wel zee in overvloed, maar geen strand. Daarvoor moet je een heel eind uit de hoofdstad wegrijden. Na zo'n uurtje kom je aan een publiek strand, waar je voor een kleine dollar entreegeld een hele dag kan luieren. 

Toen we aankwamen hadden we het paradijselijke strand bijna voor ons alleen. We kregen een bedje toegewezen, en bestelden overheerlijke vis die een uurtje of twee daarna werd aangeleverd. Ondertussen kwamen er alsmaar meer mensen aan en kon ik eindelijk beginnen met wat een mens het liefst doet op een strand: naar andere mensen kijken. Als het warm werd, dook je de zee in, als je naar het toilet moest... dook je de zee in. 

Maar omdat het pasen was, krioelde het na verloop van tijd van het volk op dit stukje strand. Ik vermoed dat op die strook van een kilometer wel duizend zonnekloppers lagen, waarvan 99,9 % puur Haitiaans was (de meeste blanken gaan naar het privéstrand bij hun hotel). En die Haïtianen hadden allemaal dorst. De whisky en rum werden per fles aangereikt en langzaam maar zeker raakten de gemoederen verhit.

Op een bepaald moment, zo rond half vijf in de namiddag, escaleerde het en veranderde het strand, met name het stukje waar wij lagen, in een war zone. Mensen begonnen met stenen te gooien, anderen met flessen of, nog gevaarlijker, met stukken van een fles. In vijftien seconden tijd stoof heel die mensenmassa op het strand uit elkaar. Wij zaten op drie meter van een drankstalletje en doken achter de houten schutting van het stalletje. Er werd geschreeuwd, vooral door de eigenaar van het drankstalletje omdat al haar klanten nog moesten betalen. We rekenden af en probeerden zo snel mogelijk in de auto te raken en het terrein te verlaten. Een aantal gekwetsten liep rond met bebloed t-shirt.

En wij gedacht dat we eens met een positief berichtje konden komen!

Loué soit Jehovah

Op een zaterdag heb ik een clipje opgenomen voor de secretaresse bij ons in de organisatie. Ze heet Evelyne en ze is zoals zo vele Haïtianen enorm veel met de kerk bezig. Evelyne zingt in een koor en ze had me gevraagd of ik hen eens een keertje wilde komen filmen. 

Het veertig koppige koor vond dat wel een belevenis, zo een blanke regisseur die hen komt filmen. Ze hadden een speciale omgeving uitgekozen, op een heuvel net voor Leogane, en ze hadden zelfs drie outfits voor de shoot voorzien, waarvan jammer genoeg de set met de lange habijten niet gestreken was.

Het beste was dat ze een knappe soliste voor mij hadden uitgekozen: Anya. Ik ben nu een facebook vriendje van haar geworden. 

Ze heeft misschien de looks, maar de waarheid is dat ik vind dat mijn mama beter zingt.

GEEN WWW

 Wat een strijd om internet aan de gang te houden! Terwijl ik thuis de grootste moeite heb om de klantendienst van mijn internet leverancier ACCES HAITI te overtuigen om mij daadwerkelijk ACCES tot mijn mails te geven als ik er maandelijks 60 USD voor betaald heb, hebben ze op kantoor andere katten te geselen. 

Wij zijn namelijk net verhuisd naar een ander adres, en we zijn op een andere leverancier overgeschakeld: NATCOM. Natcom belooft sneller te zijn dan alles wat ze hier gewoon zijn. Het klinkt inderdaad veelbelovend: het vroegere Teleco, de nationale telefoondienst van Haïti, kwam begin 2010 voor meer dan de helft in handen van een Vietnamese privé onderneming. Midden 2010 werd het logo van het voormalige staatsbedrijf Teleco in de hoofdzetel overschilderd met de nieuwe Natcom kleuren en sinds enkele maanden zag je overal in straat mannen buizen in de grond of boven de grond installeren: de nieuwe optische kabel van Natcom. Onze organisatie schakelde over naar Natcom, maar precies op de dag dat een technieker van Natcom bij ons de configuratie zou komen instellen, gingen ze bij Natcom in staking. Onze journalisten gingen nota bene nog ter plaatse om er een reportage over te maken! Resultaat: de afgelopen twee weken kregen wij geen druppel informatie van het internet gehaald. Niks. Nada. Maar onze directeur had wel alvast bij afsluiten van het contract drie maand vooruit moeten betalen...

De reportage over de staking is overigens twee dagen later wel nog op de website van AlterPresse terecht gekomen, nadat we de video bij een bevriende organisatie op het net zijn gaan zwieren. 

WEG – TERUG – WEG

Na 2 maanden in Port-au-Prince had ik het al gehad: slapeloze nachten, geïrriteerde luchtwegen … Dus na wat vijven en zessen besloot ik om wat tijd door te brengen bij Anneleen en Stijn in Ecuador, één van mijn meer favoriete bestemmingen.

Er zijn geen rechtstreekse vluchten van P-au-P naar Quito, maar bijvoorbeeld wel vanuit Miami. Dan kun je natuurlijk van de nood een deugd maken en omdat ik nog nooit in Miami was geweest, wilde ik er best wat meer zien dan de transitzone.

2 weken voor vertrek stuurde ik een mailtje naar Tom en Marisol, Servasleden (www.servas.be) vlakbij Miami Beach, met de vraag of ze mij enkele dagen wilden hosten. Geen probleem! En met de businstructies van Tom geraakte ik makkelijk ter plekke.

Bij Tom en Marisol kwam ik terecht in een multicultureel gezin en kon ik al meteen m’n Spaans beginnen oefenen -dit geldt trouwens voor heel Miami- De kinderen hadden net een week springholiday en dus kon ik een dag mee op familie-uitstap naar de Everglades. De 2 dagen dat ik alleen doorbracht, genoot ik van lange strandwandelingen, Starbucks frappuccino’s, sightseeing in de bus naar de Aventura Mall en ’s avonds urenlange gesprekken met Marisol.  Die paar dagen zijn omgevlogen, Miami is een plaats om nog eens naar terug te gaan.

In Quito stonden Anneleen en Stijn me in de luchthaven op te wachten. We hadden mekaar alweer sinds de zomer niet meer gezien en het is altijd een fijn weerzien!

Eigenlijk had ik gedacht om deze keer eens redelijk wat in m’n eentje gaan rond te trekken, maar na een eerste trip, voelde ik al dat het alleen bussen en alleen aan een tafeltje toch niet zo m’n ding is.

Voor de weekends hadden Anneleen en Stijn al leuke dingen gepland:

Eerste weekend: Archidona, in Hosteria Hakuna Matata, gerund door Belgen, waar ik in enorme verleiding kwam om er grond te kopen om er m’n droom in vervulling te brengen nl een hotelletje beginnen. Archidona is erg groen, je zou het al Selva (jungle) kunnen noemen, allez zoiets als pre-selva. Niet alleen mijn bankrekening maar ook Hans zette me met beide voeten terug op de grond. Na dat weekend heb ik veel met Hans gemaild en geskypt, maar de streek trekt hem absoluut niet aan. Te plat. Hij is meer voor de Sierra (bergen, ‘a room with a view’). Och ja, wat is er mis met een droom die een droom blijft?

Tweede weekend: Puntalés. Anneleen en Stijn hebben Ecuadoriaanse vrienden die er een finca hebben met wat dieren, een moestuin en een fenomenaal zicht. Ja, hier begrijp ik weer wat Hans bedoelt! Is er hier geen lapje te koop?

Het grootste plezier van Carla en Hugo is het ontvangen van familie en vrienden. Carlita is dan ook een crème van een gastvrouw. Ze serveert heerlijk eten en begeleidt ons naar een Nationaal Park (sorry, naam vergeten te noteren) met een prachtige plant die maar 1 cm per jaar groeit. Op de foto kan je zien dat er vele planten meer dan 100 jaar zijn.

Laatste weekend: traktatie van Stijn en Anneleen in een mooi Italiaans restaurant: ambiance en lekker eten verzekerd. Nogmaals bedankt! En ’s anderendaags was ik mee uitgenodigd op de barbecue bij Evelien, een collega van Stijn.

Op weekdagen werkte ik het volgende programma af: 2 dagen Otavalo, waar ik via Stijn op bezoek kon in de Pestalozzischool, een Montessorischooltje voor Buitengewoon Onderwijs; met Stijns baas Wim mee naar Ibarra op schoolbezoek (het bloed kruipt waar het niet gaan kan); 2 dagen Mindo; wandelingen in Parque Metropolitana en Parque Carolina; surfen op het internet (dit keer geen frustratie aan de computer, het werkt!)

Je begrijpt dat het na 25 dagen fun wel wat moeilijk is om terug te keren naar Haïti, but here i am … , terug bij Hans, het goede deel van het terugzijn. Maar deze keer is het slechts van korte duur. 2 mei zijn we hier weg! Jammer dat het Haïti-verhaal geen happy-end heeft. Hopelijk voor de Haïtianen komt zo’n moment er gauw! Martelly kan zingen, maar of hij ook kan regeren?

Hans is hier uiteindelijk 7 maanden aan de slag geweest. En voor mij waren die 3 maanden erg leerrijk. Het zet je met je voeten op de grond! Me aanpassen aan een totaal andere cultuur lijkt moeilijker te lukken dan eerst gedacht. Misschien ben ik minder tolerant dan verwacht (Hans knikt van ja). En m’n kijk op de (ngo)wereld is ook weer wat bijgesteld.

Initiatie cursus audio-visuele technieken

In maart gaf ik een initiatiecursus in  audiovisuele technieken. De deelnemers waren de vaste ploeg van Groupe Médialternatif (Ralph, Francesca, Beethoven) aangevuld met twee stagiairs (Sylvestre en Jude Stanley).

Vijf deelnemers op de stoelen, 12 gsm's op de tafels. Zo goed als elke Haïtiaan heeft twee gsm's, eentje voor elk netwerk (Digicel en Voilà). Er is nog een derde netwerk (vgl Proximus, Mobistar en Base bij ons) en wie altijd aan het gunstigste tarief wil bellen of gebeld worden, loopt dus rond met 3 gsm's op zak. 

Het is niet makkelijk om op te boksen tegen 12 gsm's. Soms lukte het enkel met een afleidingsmanoeuvre, zoals een vijf-minuten break met salsa.

Op het eind van de basisopleiding moest elke journalist een korte reportage maken. In het voorbeeld hieronder heeft mijn collega Ralph mezelf als onderwerp gekozen...

Verkiezingen, finale ronde

Morgen is het weer zover. De Haïtianen gaan voor de tweede keer in drie maanden tijd stemmen. De huidige president wordt binnenkort vervangen door een nieuwe: de titanenstrijd gaat tussen Martelli, een zanger, en Manigat, de zeventig jaar oude echtgenote van een voormalig president.

Om de boel nog wat explosiever te maken dan dat ie al was, is gisteren ex president Aristide in Port au Prince aangekomen. De man zat de afgelopen 7 jaar in Zuid Afrika en mocht het land niet meer in. Net zoals die andere ex president, Duvalier ofte Baby Doc. Die kwam al terug uit zijn ballingschap in december. 

Nooit eerder waren er zoveel presidenten in Haïti per vierkante kilometer.

De vredesmacht van de UN, MINUSTAH, gaat handenvol werk hebben om de verkiezingen in goede banen te leiden. Maar ik denk zo, laat die mannen eindelijk eens werken, want als je de onderstaande tabel van nabij bekijkt, merk je dat (volgens hun eigen bronnen nota bene) de UN vredesmacht opdracht in Haïti per dag iets meer als 1 miljoen Amerikaanse Dollar kost.

Hoeveel Haïtianen kan je daarmee te eten geven?

Ook de andere cijfers in de tabel zijn hallucinant. Tijdens de eerste verkiezingsronde werd er 29 USD per stem uitgegeven aan veiligheid (politie, UN vredesmacht, ... zonder het budget van de kandidaten zelf mee te rekenen).

Strafst van al: de verkiezingsronde van 28 november was een farce. Vandaar dus morgen een nieuwe en finale stemming. 

Benieuwd wat dat gaat geven.

Pa Dekouraje

Niet dat carnaval helemaal aan mij is voorbijgegaan. 
Wilzair, chauffeur bij Groupe Médialternatif en zowat mijn beste maatje in de organisatie, verdient 250 gourdes per dag, dat is zo'n 5 euro. Daarmee komt die jongen met twee kinderen natuurlijk niet toe, dus is hij naast chauffeur ook loodgieter, acteur en zanger. 

Wilzair de zanger wilde voor carnaval een videoclip opnemen van zijn laatste nummer "pa dekouraje", wat zoveel wil zeggen als "pas decourager", wat zoveel wil zeggen als "laat je niet ontmoedigen". Ik deed hem een groot plezier met mijn aanbod om zijn clipje gratis en voor niks op te nemen en te monteren, maar eigenlijk deed ik er mezelf nog een groter plezier mee want je maakt wat mee als je een Haitiaanse videoclip gaat filmen.

Nu, een echte carnavalsklepper gaat "pa dekouraje" nooit worden. Het thema van het liedje is AIDS. Vrij vertaald, klinkt het ongeveer zo: "Als je aids hebt, is dat niet zo erg. Gebruik in het vervolg een condoom. En laat je vooral niet ontmoedigen." 
Wel, dat is niet meteen een onderwerp om vrolijk van te worden. Ik verwachtte een dijenkletser met een titel als 'dos cervecas por favor', 'wij doen vannacht het licht wel uit' of 'een beetje spuug doet wonderen, vooral van onderen', maar nee, we gaan in "pa dekouraje" de preektoer op.

Wilzair wilde niet helemaal in zijn eentje zingen (correctie: playbacken)en bracht daarom nog een man of zes extra mee. En samen gingen ze dan ook plotseling een verhaaltje bij elkaar acteren. Dus: een meisje wordt in de bosjes verkracht, het meisje is verdrietig, de jongen wordt opgepakt en verdwijnt in de gevangenis, bij de dokter luidt het verdict 'aids', maar het meisje neemt medicijnen en gebruikt vanaf nu een condoom. Het werd allemaal op een heerlijk amateurische manier in scène gezet door Wilzair en zijn vrienden. 

Hopelijk komt de clip ooit op tv. In Haïti.